Dziś jedziemy do Ars – miasteczka świętego Jana Marii Vianneya. Przy śniadaniu w hotelu B&B (z ang. łóżko i śniadanie) biorę dwa jajka. Wydają się trochę dziwne, takie zimne. Jak zaczynam je tłuc moje zdziwienie wzrasta, bo są bardzo, ale to bardzo miękkie. Okazuje się, że trzeba je w garnku z wrzątkiem obok ugotować samemu. Ks. Wojtek swoim zwyczajem położył jajko na stole i… Oto Francja! Ars-sur-Formans – tak brzmi nazwa miejscowości (Ars nad rzeką Formans). Mszę św. mamy w dolnym kościele, właściwie podziemnym. Bardzo dużym. Gubimy się we wnętrzu. Kościół ma chyba 60-70 m długości. Czarnoskóry zakrystianin jak słyszy, że Polacy, zaczyna nucić Barkę. Podejmujemy śpiew i z nim wchodzimy do kościoła.

Znana jest historia patrona proboszczów i kierowników duchowych. I Komunię św. przyjął w czasie Mszy sprawowanej w stodole, ponieważ były to czasy rewolucji francuskiej. Wcześnie odczuł powołanie kapłańskie. Chciał, odczuwał ogromne pragnienie serca, by ludzi prowadzić do Chrystusa. Intelektualnie nie był orłem – delikatnie rzecz ujmując. Ponoć biskup widząc jego pragnienie zostania kapłanem, dopuścił go do święceń bez zaliczenia egzaminu z łaciny. Przypomina się historia śp. ks. Jana Kaczkowskiego. Problemy ze wzrokiem stawały się przeszkodą do święceń. Jeden z biskupów zapytał czy potrafi rozróżniać pieniądze. „Potrafi” – padła odpowiedź. „To święcić!” odrzekł biskup. Św. Jana Marię posłano do Ars, wioski liczącej 300 dusz. Bardzo niewielu chodziło do kościoła. Pijaństwo, niemoralny tryb życia miały się tu jak najlepiej. Szkody duszpasterskiej to nie zrobi więcej niż jest – myślał biskup. Szybko swoimi prostymi, żarliwymi kazaniami, ofiarną posługą w konfesjonale, zaangażowaniem społecznym nawrócił całą parafię. Mało tego. Do Ars przybywało tysiące pielgrzymów, by słuchać Świętego i wyspowiadać się u niego. Nawet profesorowie z paryskiej Sorbony. Pod koniec życia spowiadał nawet 17 godzin dziennie. Gorliwie adorował Najświętszy Sakrament. „On tu jest!” – nieustannie powtarzał. Założył sierociniec dla ubogich dzieci pod nazwą „Providence”, czyli „Opatrzność”. Kiedy cesarz Napoleon III odznaczył go Legią Honorową nie chciał przyjąć odznaczenia, kiedy dowiedział się, że z nim nie jest związana żadna gratyfikacja finansowa. Bo nie będzie mógł pomagać swoimi pieniędzmi ubogim. Zaprzyjaźniony ksiądz odebrał Legię (musiał uiścić 12 franków opłaty administracyjnej). Włożono ją na niego dopiero w trumnie. Dziś jego ciało (nietknięte upływem czasu, prócz maski woskowej na twarzy) znajduje się w dużej bazylice św. Sykstusa w przeszklonym relikwiarzu ufundowanym przez kapłanów Francji po jego kanonizacji w 1925 roku. Jeszcze przed Mszą obeszliśmy jego „probostwo”. Piszę w cudzysłowie, bo żył wyjątkowo skromnie nawet jak na swe czasy.



Prostota i ubóstwo nielicznych sprzętów, łóżko, krzesło, biurko, rzeczy, które po nim pozostały sutanna, brewiarz, alba itd. Sam ubogo żył, ale dla Pana Jezusa kupował najlepsze ornaty, kielichy, sprzęty liturgiczne – zwraca uwagę ks. Wojtek na jego miłość do liturgii i sprawowania świętych sakramentów. Przy kawie w barze spotykam dwóch księży z Minnesoty. Sami zagadują do mnie – skąd jestem. Mówią tak wolno i ładnie po angielsku, że – o dziwo – wszystko rozumiem. Podkreślają, że są z Minnesoty, a nie z USA. Nie tylko tam jest duże poczucie regionalizmu, odrębności. Także we Francji. Byliśmy w Burgundii. Teraz przez Owernię jedziemy do rejonu Izery. Nawet krowy się różnią. W Burgundii mijamy niezliczone stada białych krów tutejszej rasy. W Owernii i Izerze spotykamy już czerwone, łaciate. Jedziemy drogą Napoleona. W 1815 roku uciekł z Elby i właśnie tą drogą rozpoczął swój marsz na Paryż z niewielkim oddziałem ok. tysiąca żołnierzy. Wysłano na niego wojska króla Ludwika XVII. Napoleon sam wyszedł im naprzeciw i rozsuwając mundur krzyknął: „Strzelajcie!”. Żołnierze opuścili karabiny i urzeczeni wyjątkową charyzmą przeszli na jego stronę. W miejscu tego zdarzenia jest pomnik Napoleona. Po 100 dniach i klęsce pod Waterloo wywieziono go dalej, na wyspę św. Heleny.
Im bliżej La Salette – do którego zdążamy – tym droga bardziej się wznosi. Ostatnie 15 km to prawdziwe „ekg, ale w stanie przedzawałowym” komentuje ks. Wojtek. Na lewo o 180 stopni, a za chwilę na prawo o 180 stopni. Widoki oszałamiające. Ostro w górę strzelające szczyty Alp Francuskich (jesteśmy w okolicach Grenoble, gdzie odbyła się olimpiada w 1968 roku). La Salette znajduje się na wysokości prawie 1800 m n.p.m. Wokół potężne szczyty w tym miejscu pokryte trawą i lasem. Jak informuje nas ks. Zbigniew, saletyn tu posługujący, schodziły w zimie lawiny śnieżne i w latach siedemdziesiątych zalesiono część wzgórza i lawiny ustały. Samo sanktuarium wręcz wciśnięte jest między wzgórzami. Duża bazylika połączona z domem pielgrzyma z setkami miejsc noclegowych. Olbrzymi kompleks, bo wokół nic nie ma – żadnych domostw, hoteli itd. Ubodzy pastuszkowie Melania (15 lat) i Maksymin (11 lat) paśli swoje krowy, gdy w tutejszej dolince 19 września 1946 objawiła im się Matka Boża. W postaci najpierw kuli ognia, a potem Piękna Pani ubrana jak tutejsze wieśniaczki, płacząca. Miała trzy wieńce z róż (odczytano to później jako wezwanie do modlitwy różańcowej), z krzyżem na piersiach (na nim z jednej strony młotek symbolizujący nasze grzechy, a z drugiej obcęgi symbolizujące pojednanie). Młotek służy do przybijania, a obcęgi do wyciągania krzywych gwoździ. Ciekawe zestawienie symboliczne grzechu i miłosierdzia Bożego. „Zbliżcie się moje dzieci, nie bójcie się. Przyszłam wam ogłosić wielką nowinę” powiedziała Piękna Pani. Dzieci będące zupełnymi analfabetami, bez jakiejkolwiek formacji religijnej (Melania później nauczyła się czytać i pisać). Nauczenie się Ojcze nasz i Zdrowaś Maryjo zajęło Melanii cały rok. Piękna Pani wzywała do nawrócenia. Mówiła o wielkich cierpieniach swego Syna spowodowanych ludzką grzesznością i niewdzięcznością. Mówiła o sześciu dniach pracy i o niedzieli często już w tamtych czasach profanowanej przez niepotrzebną pracę. O przekleństwach, które wraz z wezwaniem imienia Jezusa są wypowiadane przez ludzi (jakże aktualne dziś po 180 latach objawienia wezwanie). Właśnie jak ktoś mówi o objawieniach w liczbie mnogiej nie wie o czym mówi. Było jedne, półgodzinne objawienie. Piękna Pani mówiła o zbożu psującym się i gnijących ziemniakach z winy ludzi, z powodu ich grzeszności. Przepowiedziała głód na najbliższe Boże Narodzenie z tego powodu. Te słowa sprawdziły się. Przypomniała Maksyminowi zdarzenie (o którym on nie pamiętał) o zepsutym zbożu parę lat temu, kiedy z ojcem w innej miejscowości wzięli 2, 3 kłosy zboża, a po skruszeniu ziarna stały się proszkiem. Kiedy Maksymin opowiedział to ojcu, ten nawrócił się z pijaństwa i do końca życia codziennie, pobożnie uczestniczył we Mszy św. „Czy umiecie się modlić?” zapytała Piękna Pani. Oczywiście nie umiały. „Odmawiajcie przynajmniej Ojcze nasz i Zdrowaś Maryjo codziennie, rano i wieczorem. „Latem na Msze chodzi zaledwie starszych niewiast. Inni pracują w niedzielę przez całe lato, a w zimie, kiedy nie wiedza co robić, idą na Mszę św. tylko po to, by sobie drwić z religii” narzekała płacząca nad ludzkim losem Piękna Pani. Dzieci oczywiście nie wiedziały, że to Matka Boża. W miejscu objawień w małej dolince obok bazyliki są rzeźby z brązu. Maryja przedstawiona jest trzy razy. Płacząca, potem razem z dziećmi , a po 14 białych krzyżach wznosząca się na niewielkim pagórku. Rzeźby ufundował hrabia, który tutaj spadł z koniem czy na koniu 150 m po zboczu. Przeżył (dzięki Matce Bożej i koniowi) i z wdzięczności za cud ocalenia życia ufundował pełnowymiarowe rzeźby. Wieczorem o 20.30 uczestniczyliśmy w procesji ze świecami. Przy modlitwach i dziesiątce różańca (po francusku i polsku) wyszliśmy na zewnątrz bazyliki. Figurę Maryi niosło czerech panów z naszej grupy i taką nieco okrężną drogą, trochę na zboczu (tak jak przy wjeździe tutaj – w prawo, w lewo, w prawo, w lewo) zakończyliśmy nabożeństwo ze świecami przed bazyliką obok figury Maryi. Większość uczestników tego nabożeństwa to oczywiście Polacy. Rano Mszę sprawowaliśmy razem z grupą pątników z Warszawy od księży Marianów ze Stegn. Wziąłem kilkadziesiąt kopii autentycznych tekstów i opisów objawień po polsku. Gdyby ktoś z Szanownych Czytelników był zainteresowany to można się do mnie zwrócić po powrocie do Chorzowa.

















